𝖠𝗌𝗁

توپ، تانک، مسلسل دیگر اثر ندارد

به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد... 

آری، برای آنان گریستم که هرگز دیدارشان نصیبم نشد، اما خبرِ رفتنشان چون نامِ خواهر و برادری در گوشِ جانم پیچید. نه چهره‌شان را می‌شناختم و نه صدایشان را، اما داغشان چنان بر دلم نشست که گویی سال‌ها در کنارم زیسته بودند. آنان غریبه نبودند؛ تکه‌هایی از تنِ همین خاک بودند، و اندوهشان در رگ‌های من نیز جاری شد.

یه روز یه قاصدک تو هوا میزد پرسه... 

ناراحت و گریون فراری از لحظه:)

چهل روز است که خورشید طلوع می‌کند، اما خانه‌های زیادی هنوز تاریک‌اند. چهل روز است که رؤیاهایتان زیر خروارها خاک، آرام گرفته و سهم ما، تنها قاب‌عکس‌هایی است که دیگر با ما حرف نمی‌زنند. ​رفتنِ شما، «مرگ» نبود؛ توقفِ نابهنگامِ یک آواز بود در گلو. حالا ما مانده‌ایم و چهل شب گریه، چهل شب بی‌خبری و داغی که هیچ خاکی سردش نمی‌کند.​جوان بودید و آرزو داشتید... همین غم‌انگیزترین شعرِ جهان است.

تسلیت به تمامی مادران و پدران سرزمینم.

𝖬𝗒 𝖺𝗉𝖺𝗍𝗁𝗒 𝗂𝗌 𝖺 𝗅𝗂𝖾; 𝗂𝗍'𝗌 𝗄𝗂𝗅𝗅𝗂𝗇𝗀 𝗆𝖾